Diya şerva / Niviskar: Şevîn Hesen  

 Diya şerva / Niviskar: Şevîn Hesen  

………….

.Eger tu di wan riyan de biçiya ، wê bihna şewatê ji hemû aliyan ve bihata te wek ku dijmin e

Êgir , wêrandin û kûştin mîna govendê li ser serê xelkê bajar bibûn ، libên zeytûnan bi toza axê û dûxana topan di nav ar û newazişan de dîlên cengê bibûn

Ji mal derket , her gav bi gav diya şervan diçû dengê zaroka wê ji hindirê sar nizimtir dibû, ew girî di nîva dil û mejiyê wê de bilindtir dibû

… Dil dibû dahola hewarê di destê narevîna bidest ،ne destê wê ji pêçekê dibû, ne ji rext û tivinga wê dibû

 …Ew bajar bibû paytexta berxwedanê … keç û xortên kurd Berevaniya ax û xwêdana erda xwe dikirin

Diya Efrîn şervan e û bermal e , destê sibehê , rojana çaxê ku berbang ji xewê şiyar dibe ew jî pêr e hişyar dibû ،mala fireh rêş dikir, taşteya zarokan datanî , dergûşa xwey çend mehî , ji du pêsîrên westiyayî şîr dida û wê di xew  re radikir

Piştî ku karê mala xwe dighand serî berê xwe dide bi gaziya welat , Cilê xwey leşkerî bi ser gewdê lewaz re dadikir, radhişt rext û tivnga xwe û ber bi kolanên şewitî dedirket

… nizanîbû bê wê ceng ew roj bi kîjan gundî ew bixe..êrîş bi ser hemû gundan mîna keriyê guran bibûn

. Pir birçîbibûn, tenê canê kurda bo zikê qirêj dixwestin

.ew roj şer dijwar bibû, li rex tivingan , çiya ji şervanan re bibû çek û bibû paşla dê

.Dibe ku soza çiya bi axê re hebû, ku ew ji xwediyê erd re palpişt be

 .Diya Efrîn mîna şêran êrîş dikir û nola xezalan xwe diparast û bazdida

. Di nav dengê top û moşikan de ,bîra wê li kolanê wê bû …di tirsa ku palafirên tirkan gihiştibin wir

. Her seatekê ji şer derbas dibû , şîr ji pêsîra wê dirijya.. Ji xwe re digot : ” keça min birçî ye”

…Di ber lehiya şîr de hêsirên çavê wê bi fîşekên tivingan re dibariyan

 …Danek şer xwe vehisand ,hewar bi hin şervanan diket

 Ê digot lawê min …Ê digot diya min

…”Dilê Diya Efrîn jî tirs diketê, ji xew re digot:” Kolanê me sibehê ta berî ez bêm , êgir jê dûr bû

  :Ew destên mişt kelem , bilind dikir û ji xweda re digot

” Ez qorbana te bim , xwedayê min, Xelek û zarokê min biparêze”

…Her gavekê ber bi malê ve peya dibû , bêdengî bêtir xwe dihejad

.Li ber çavên wê hin sawîr dihatin , xwişik wê ew nedidîtin

 …Lê tirsa dil di westana bayê bajêr didît

.rê ji ber wêrandina ku balafir û tangên tirkan , çêbibûn nema xwya bû

  ….”Ji xew re digot: ” Çawa min riya mala xwe şaş kir

:Lê dara zeytûnên hewşê, bersiva vajî da û got

” Va zeytûnên dara te berî wext hilwişîn”

Mîna ku hemû top bi ser serê wê de dibariyan ،bi çavên têr ax û pêt li newala ku ji mal çêbibû nerî , her çar dîwarê udeyan hilwişîn

.zarok li rex bavê xwe Ketibûn xewa mirinê

. Li dergûsa xwe digeriya ne deng ne gewd

 .Di kêlîkek reş de , ew ji xwe winda bibû tiving û mirin xwe hev hembêz kirin

 .Moşekek hat.. wêranê wêran bike

… Rext û gewd li erdê ketin

…can xwe hilda ezman tiving diteqe , Şîr dirje Pêçek … dest bi girî dike